در میان آن همه نیزه و شمشیر که آفتاب را به خون نشسته بود، وقتی پیکرهای بیسر بر ریگهای داغ کربلا غلتیدند و فریاد «هل من ناصر» در گلوگاه تشنگی خاموش ماند، تنها یک زن بود که با قامتی خمنشدنی، طوفانی از غیرت و رسالت را در دل اسارت به پا کرد. او که آیینه تمامنمای صبر فاطمی و شجاعت علوی بود، با نگاه نافذ خود، تاریخ را برای همیشه در برابر عظمت خویش به زانو درآورد و ثابت کرد که خون حسین (ع) با پیام زینب (س) جاودانه میشود.
