اگر تاریخ شعر را از منظر نسبت زبان و ادراک بررسی کنیم، میتوان چهار مرحله بنیادین را در تحول زبان شعری از یکدیگر متمایز ساخت: زبان شنیداری، زبان دیداری، زبان تجسمی و زبان عینی. سه مرحله نخست، با الهام از مطالعات زبان، ادراک، رسانه و نشانهشناسی قابل صورتبندیاند؛ اما مرحله چهارم، یعنی زبان عینی، پیشنهاد نظریه طراشعر است که میکوشد افق تازهای برای فهم نسبت میان زبان، تصویر و واقعیت بگشاید.
