توسعه مبلمان شهری تنها زمانی به پایداری میرسد که شهروندان نه تماشاگر، بلکه شریک تصمیمها باشند. شهری که مردمش محیط را بخشی از خود بدانند، کمتر دچار آشفتگی، تخریب و هزینههای سنگین نگهداری میشود؛ زیرا حس مالکیت اجتماعی جایگزین نظارت سختگیرانه بیرونی خواهد شد.
