مرجع اخبار دریا و نفت

اختلال در عرضه نفت خاورمیانه و توقف جریان نفت ایران به چین، آسیب‌پذیری امنیت انرژی دومین اقتصاد بزرگ جهان را بیش از گذشته آشکار کرده است. پکن در واکنش به این شرایط، ضمن اتکا به ذخایر راهبردی و افزایش همکاری‌های نفتی با روسیه، شرکت‌های بزرگ انرژی خود را به توسعه اکتشاف و افزایش تولید داخلی نفت و گاز فراخوانده است؛ اقدامی که نشان می‌دهد جنگ ایران، سیاست انرژی چین را وارد مرحله تازه‌ای کرده است.

تفاهم واشنگتن و مسکو برای تسهیل صادرات گازوئیل روسیه، در شرایطی که حملات اوکراین ظرفیت پالایشی روسیه را کاهش داده و بازار جهانی انرژی با نگرانی‌های عرضه مواجه است، بار دیگر مرز میان ملاحظات اقتصادی و اهداف ژئوپلیتیکی را به چالش کشیده است. این توافق محدود، اگرچه می‌تواند درآمد تازه‌ای برای کرملین ایجاد کند، اما پرسش مهم‌تری را پیش روی غرب قرار می‌دهد: آیا تلاش دولت ترامپ برای مدیریت بازار انرژی، به تضعیف فشارهای اقتصادی علیه مسکو و تغییر موازنه جنگ اوکراین منجر خواهد شد؟

بازار جهانی نفت این روزها نزدیک به بالاترین سطح ۵ ماه اخیر معامله می‌شود. نفت برنت روز دوشنبه ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶ تا ۱۱۰٫۷۰ دلار در هر بشکه بالا رفت که بالاترین قیمت از ۲۰ مه ۲۰۲۶ است و با حدود ۱۰۹٫۵۵ دلار تسویه شد. در معاملات سه‌شنبه ۲۰ اکتبر نیز برنت حوالی ۱۱۰ دلار دست‌به‌دست می‌شد.

مکرون گرانی سوخت و جنگ ایران و آمریکا را دلیل نارضایتی‌ها می‌داند؛ اما جنبشی که حالا کشور را درگیر کرده، پیش از بحران انرژی و با مطالبات آموزشی آغاز شد.

وزیر دفاع آلمان با تأکید بر ضرورت تقویت توان دریایی این کشور، از برنامه‌ریزی برای گسترش ناوگان، به‌کارگیری تسلیحات و سامانه‌های بدون سرنشین و استفاده از هوش مصنوعی خبر داد.

صرفه‌جویی انرژی در جهان وارد مرحله تازه‌ای شده است؛ از استانداردهای سخت‌گیرانه برای لوازم خانگی و ساختمان‌ها تا نوسازی صنایع، توسعه حمل‌ونقل عمومی و مدیریت هوشمند مصرف برق. بر اساس گزارش آژانس بین‌المللی انرژی، نرخ بهبود بهره‌وری انرژی جهان در سال ۲۰۲۵ به حدود ۱.۸ درصد رسیده است؛ رقمی بالاتر از سال قبل، اما همچنان پایین‌تر از مسیری که برای تحقق اهداف جهانی تا سال ۲۰۳۰ مورد نیاز است. تجربه کشورهای مختلف نشان می‌دهد که کاهش پایدار مصرف انرژی تنها با توصیه به مردم امکان‌پذیر نیست و به ترکیبی از فناوری، سرمایه‌گذاری، مقررات الزام‌آور و حمایت از مصرف‌کنندگان نیاز دارد.

قیمت نفت در هفته گذشته، زیر سایه تشدید تنش‌های ژئوپلیتیکی، اختلال در مسیرهای انتقال انرژی و نگرانی از آسیب به زیرساخت‌های نفتی، بار دیگر صعودی شد. اگرچه امید به افزایش عرضه گازوئیل روسیه و آزادسازی ذخایر راهبردی در روزهای ابتدایی هفته فشار کاهشی بر بازار وارد کرد، تشدید نگرانی‌ها درباره امنیت تأسیسات انرژی عربستان و محدودیت تردد نفتکش‌ها از تنگه هرمز، مسیر قیمت‌ها را تغییر داد. در پایان هفته، نفت برنت با رشد ۴.۹ درصدی به ۱۰۹ دلار و ۸۶ سنت رسید و وست تگزاس اینترمدیت نیز با افزایش ۱۰.۴ درصدی، از مرز ۱۰۰ دلار عبور کرد.

بازارهای جهانی نفت و طلا در هفته منتهی به ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶، در دو مسیر متفاوت حرکت کردند؛ تشدید تنش‌های ژئوپلیتیکی و نگرانی از اختلال در عرضه انرژی، قیمت نفت برنت را نزدیک به ۱۱۰ دلار در هر بشکه رساند، اما نگرانی از بازگشت فشارهای تورمی و احتمال افزایش نرخ بهره آمریکا، مانع رشد هفتگی طلا شد. در حالی که نفت برنت طی یک هفته نزدیک به پنج درصد افزایش قیمت را تجربه کرد، قراردادهای آتی طلا با افت ۰.۷ درصدی به کار خود پایان دادند.

بازار جهانی نفت در هفته گذشته تحت تاثیر تحولات ژئوپلیتیک، اختلال در عرضه و نگرانی از توقف تولید آمریکا، روزهای پرنوسانی را پشت سر گذاشت.

معاون سازمان حفاظت محیط‌زیست با انتقاد از نحوه توسعه مناطق نفت‌خیز خوزستان گفت سیاست‌های وزارت نفت در این مناطق نیازمند بازنگری است؛ چراکه به گفته او، با وجود عبور هزاران کیلومتر خط لوله و ایجاد ظرفیت‌های عظیم نفتی، بخش‌هایی از جوامع محلی همچنان از حداقل زیرساخت‌های توسعه‌ای برخوردارند.

کاهش فروش نفت ایران به چین به یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات بازار انرژی تبدیل شده است. هم‌زمان با مطرح شدن ادعای لغو قراردادهای فروش نفت با چند پالایشگاه چینی، داده‌های بین‌المللی تصویر پیچیده‌تری از ماجرا ترسیم می‌کنند؛ تصویری که از افت تولید ایران، افزایش ذخیره‌سازی نفت روی آب، اختلال در مسیرهای صادراتی و کاهش واردات نفت چین حکایت دارد.

بازارهای جهانی در هفته گذشته میان دو نیروی متضاد گرفتار بودند؛ از یک سو تنش‌های خاورمیانه و نگرانی از اختلال در عرضه نفت، از قیمت برنت حمایت کرد و از سوی دیگر امید به کاهش تنش‌ها و فشار سیاست‌های پولی آمریکا، نفت خام آمریکا و طلا را به مسیر نزولی کشاند. حاصل این کشمکش، رشد محدود برنت در برابر افت محسوس وست تگزاس اینترمدیت و کاهش بیش از دو درصدی طلا بود.

شرکت بین‌المللی طراحی و مهندسی ساخت صنایع نفت (اویلمیکو)، با دستیابی به گواهی رتبه ۱ پیمانکاری در رشته «نفت و گاز»، رتبه ۵ «راه و ترابری» و رتبه ۵ «تأسیسات و تجهیزات»، گامی بلند در مسیر ارتقای توان مهندسی و تثبیت جایگاه خود به‌عنوان یکی از بازیگران محوری حوزه انرژی کشور برداشت؛ دستاوردی راهبردی که بستر حضور مقتدرانه‌تر این شرکت در مگاپروژه‌های ملی و بین‌المللی را هموار می‌سازد.

بازار جهانی نفت هفته گذشته یکی از پرالتهاب‌ترین دوره‌های خود را پشت سر گذاشت؛ برنت در میانه هفته از ۱۰۵ دلار عبور کرد و نفت خام آمریکا نیز برای نخستین بار در این دوره به بالای ۱۰۰ دلار رسید. در پایان هفته، توقف موقت خط لوله شرق به غرب عربستان و افزایش نگرانی‌ها درباره امنیت باب‌المندب، زنگ خطر تازه‌ای برای بازار انرژی به صدا درآورد.

تهران و مسقط بر سر ایجاد یک مسیر موقت جدید برای تردد کشتی‌ها در تنگه هرمز به توافق رسیده‌اند؛ توافقی که قرار است در نشست هشت‌جانبه مسقط تشریح شود، اما به معنای بازگشایی کامل این آبراه راهبردی نیست.

اختلال در عبور نفت از تنگه هرمز، صادرکنندگان خاورمیانه را به توسعه مسیرهای جایگزین و واردکنندگان بزرگ انرژی را به جست‌وجوی منابع جدید واداشته است؛ روندی که در صورت تداوم جنگ می‌تواند به یک تغییر ساختاری در بازار جهانی نفت منجر شود؛ تغییری که امنیت مسیرهای انرژی را افزایش می‌دهد، اما هزینه انتقال نفت و در نهایت قیمت انرژی را بالا خواهد برد.

هفته گذشته برای آمریکا با تحولات مهمی در حوزه انرژی، سیاست خارجی و اقتصاد همراه بود؛ از توافق نفتی واشنگتن و کاراکاس و ادعای دونالد ترامپ درباره «بزرگ‌ترین قرارداد نفتی تاریخ جهان» گرفته تا رکوردشکنی قیمت گازوئیل، تلاش‌های دیپلماتیک برای پایان جنگ اوکراین و اختلافات در اجلاس گروه ۲۰.

وزیر انرژی آمریکا از توافقی خبر داده است که به گفته او می‌تواند با ورود گسترده سرمایه و شرکت‌های خصوصی آمریکایی به صنعت نفت ونزوئلا، تولید نفت خام این کشور را طی سال‌های آینده بیش از دو برابر کند؛ توافقی که می‌تواند معادلات بازار انرژی و جایگاه ونزوئلا در بازار جهانی نفت را تغییر دهد.

تنگه هرمز در ظاهر آرام‌تر شده، اما پشت این آرامش شکننده، یک بن‌بست راهبردی میان تهران و واشنگتن در جریان است؛ دنی سیترنوویچ، پژوهشگر ارشد مؤسسه مطالعات امنیت ملی اسرائیل، معتقد است آمریکا در مدیریت پیامدهای بحران دست بالا را پیدا کرده، اما هنوز به اهداف اصلی خود از رویارویی با ایران نرسیده است. از سوی دیگر، فشار اقتصادی فزاینده می‌تواند تهران را به این جمع‌بندی برساند که ادامه صبر، پرهزینه‌تر از تشدید تنش است.