اگر شعر را نه صرفاً مجموعهای از نشانههای زبانی، بلکه شیوهای برای ادراک جهان بدانیم، یکی از بنیادیترین دستاوردهای طراشعر را باید در حوزه ادراک شعر جستوجو کرد. طراشعر تنها فرم، زبان یا تصویر را دگرگون نمیکند، بلکه شیوه مواجهه مخاطب با شعر و سازوکار شکلگیری معنا را نیز از نو تعریف میکند. از این منظر، طراشعر را میتوان تحولی بنیادین در ادراک شعر دانست.
