تهران شهر سرعت است؛ شهری که از صبح تا شب در ترافیک و کار و برنامههای فشرده میگذرد و طبیعی است آدم بخواهد «سریع جمعش کند». اما همین عجله، وقتی پای لوازم خانگی وسط میآید، خیلی وقتها تبدیل به یک عادت پرهزینه میشود. مشکل این است که ما در تهران معمولاً با چند الگوی تکراری به دستگاه واکنش نشان میدهیم: «فعلاً کار کن»، «بعداً سرویس میکنم»، «یه ریست میزنم درست میشه»، «با یه چندراهی میاندازمش» . نتیجه؟ همان خرابی کوچک، تبدیل به یک چرخه خرابی بزرگتر میشود و هزینه تعمیر چند برابر بالا میرود.
