به گزارش شبکه خبری تعاون ،کبری شاکر ، هنرمند فرهیخته درباره مسیر فعالیت خود و چالشهای صنعت صنایع دستی سخن گفت. شاکر با اشاره به سابقه پانزدهساله خود در حوزه فرش و گلیم اظهار کرد: فعالیت من بیشتر در زمینه آموزش بوده است. ابتدا در فرهنگسراها، پایگاههای بسیج و مراکز خصوصی تدریس میکردم. سپس آموزشگاه فنیوحرفهای خودم را تأسیس کردم و با سازمان فنیوحرفهای همکاری داشتم. هنرجویان در آنجا مدرک میگرفتند و وارد بازار کار میشدند تا بتوانند از مزایای بیمه و وام برخوردار شوند.
او با تأکید بر ظرفیتهای گسترده ایران در صنایع دستی افزود: ایران بهدلیل موقعیت جغرافیایی، تنوع قومی و جایگاه ژئوپلیتیکی خود، آینده بسیار روشنی در صنایع دستی دارد. در برخی کشورها، تنها یک یا دو نوع هنردستی دیده میشود، اما ایران از فرش و گلیم تا میناکاری، قلمزنی، خراطی، کار روی چوب، نقرهکاری و دهها هنر دیگر را در خود جای داده است. میتوانم با جرئت بگویم بسیاری از صنایع دستی ایران در جهان بینظیر است.
وی نبود مدیریت منسجم را یکی از مشکلات اصلی فعالان این حوزه دانست و گفت: ما در نقاطی از کشور اتحادیههای تخصصی نداریم. به عنوان مثال: در شهر فردیس، نه اتحادیه قالیبافی، نه گلیمبافی و نه حتی تعاونی فعال وجود ندارد. اطلاعرسانی بسیار ضعیف است. اگر برای هر رشته اتحادیه مشخص وجود داشته باشد، تولیدکننده سردرگم نمیماند. اتحادیه میتواند مواد اولیه تأمین کند، مهارتها را ارتقا دهد، آثار را خریداری کند و برای آنها بازار فروش پیدا کند. او ادامه داد: بسیاری از هنرمندان چوب یا چرم، مواد اولیه را با چند واسطه و قیمت بالا تهیه میکنند و بازاری برای فروش ندارند. حتی برخی مجبورند شخصاً شهر به شهر دنبال مغازهها بگردند. در حالیکه داشتن یک اتحادیه فعال میتواند همه این مشکلات را ساماندهی کند.
او همچنین به اهمیت خلاقیت در صنایع دستی اشاره کرد و نمونهای از کارهای خود را توضیح داد: «ما یک کیف چرمی با حکاکی شعر مولانا به یک گردشگر هدیه دادیم. آنقدر از کار خوشش آمد که پیشنهاد داد همان طرح را با شعر روسی اجرا کنیم. این نوع خلاقیت باعث میشود حتی در کشورهایی که خودشان صنایع چرمی دارند، محصول ایرانی خریدار پیدا کند.» در پایان، مدیر شرکت رنگینبافت با بیان دغدغههای خود گفت: «مشکل ما تولیدکنندگان این است که هم باید تولید کنیم، هم بیمه و مواد اولیه را تأمین کنیم و هم بازاریابی بلد باشیم؛ در حالیکه بازاریابی یک تخصص دانشگاهی است.
اگر شبکهای منسجم میان تولیدکننده، اتحادیه و بازاریاب حرفهای شکل بگیرد، یک چرخه کامل و پایدار ایجاد میشود که به رشد صنایع دستی کشور کمک میکند. ایران گنجینهای از هنرهای دستساز دارد؛ فقط مدیریت کارآمد میخواهد.» شاکر در بخش دیگری از سخنان خود به چالش مهم دیگری اشاره کرد و گفت: در جلسات مربوطه، وقتی جلسه میگذارند و از ما میخواهند زنان کارآفرین را معرفی کنیم، ما نیز با تمام توان همکاری میکنیم. اما مشکل آنجاست که پس از معرفی، هیچ فضای شایسته و ثابتی برای عرضه محصولات این هنرمندان وجود ندارد. معمولاً یا کنار خیابان را پیشنهاد میکنند، یا چادری موقت در نقطهای دورافتاده مانند پارک ها برپا میشود؛ فضاهایی که نه زیبنده هنر ایرانی است و نه شأن هنرمند را حفظ میکند.
وی افزود: من پانزده سال است در این حوزه فعالیت میکنم، اما هرگز در چنین نمایشگاههایی شرکت نکردهام. واقعاً در شأن یک هنرمند نیست که آثارش روی یک میز چوبی یا حتی پلاستیکی کنار خیابان قرار بگیرد. به همین دلیل هم دوست ندارم هنرمندان دیگر را به چنین محیطهایی راهنمایی کنم.
شاکر تأکید کرد که این موضوع را شفاف و صریح با مسئولان نیز در میان گذاشته است: «بارها گفتهام که ما نیاز به یک مکان ثابت، مشخص و درخور هنر ایرانی داریم؛ مکانی که در بهترین نقاط شهر ها باشد و بهعنوان مرکز صنایع دستی شناخته شود. یک نشانه شهری مشخص؛ مثل اینکه بگویند چهارراه فلان، کنار میدان صنایع دستی، مرکز هنرهای سنتی. هر مسافری از هر شهری وارد شهرکارآفرین در زمینه صنایع دستی شود، بتواند از آنجا سوغاتی ببرد. چنین مرکز جامعی باید آنقدر وسیع و استاندارد باشد که همه رشتههای صنایع دستی در آن جای بگیرند.او در ادامه بیان کرد: «متأسفانه این بخش بسیار مهم، سالهاست نادیده گرفته شده. اگر چنین فضای دائمی و حرفهای ایجاد شود، هم تولیدکننده انگیزه میگیرد، هم فروش رونق میگیرد، هم گردشگری تقویت میشود.
شاکر در ارتباط با حوزه فعالیت خود گفت: مجموعه ما در استان البرز شهرستان فردیس با جامعه ایی مستعد از تمام اقشار و نقاط کشور حضور دارند و این استعداد با حمایت مسئولین جای رشد دارد و می تواند کرج و فردیس را در استان و کشور شاخص نماید.
